به ساکن میگفتند چه اسم قشنگی ... فانوس !! ؟؟

اوّل فروردین 1306 در خرم آباد بدنیا آمد . مادر همانند دیگر زنـان خبطهُ لـرستان

زنی مـقاوم بود .او همـچـون نـامـش وجـودش نـوری و قـوّت دلی بـرای ما بود .

بیش از بیست سال بود که از پدر مراقـبـت میکرد و حدود هفت سال بود که این

تیمار داری سخت تر شده بود .تقریباً میبایست همیشه در خانه نزد پدر میماند تا

احتیاجات او را بر طرف میکرد و این امر او را از اینکه به دل مـشغـو لـیـهای

خودش بپردازد محروم کرده بود. تا آنکه این زن سخت کوش و مادر مهربان

در روز جمعه 4 تیر بعد از یک هفته بی تابی به دیار باقی شتافت .

شگفتا که در تاریخ 10 خرداد از من خواست قبل از بردن او به دکتر برای

معاینهُ چشم سری به بهشت زهرا بزنیم ، ابتدا به زیارت مزار عموی شهید

فرزندانم رفتیم و سپس بر سر مزار شیرینکم رفتیم و بر سر هر دو مزار یا دلی پر

درد وروحی خسته از آنها خواست تا او را برای بردن به دنیای باقی همراهی کنند

و عجبا که خیلی زود به آرزوی خود دست یافت و همهُ ما را در ماتم وغم از دست

دادنش تنها گذاشت .

                         وبقول استاد شهریار:

.  آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فکر آش و سبزی بیمار خویش بود
امّا گرفته دور و برش هاله ای سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست
در زندگی ما همه جا وول می خورد
هر کُنج خانه صحنه ای از داستان اوست
در ختم خویش هم به سر کار خویش بود
بیچاره مادرم

×××××
اقوامش  آمدند  پی سر سلامتی
یک ختم هم گرفته شد و پُر بَدَک نبود
بسیار تسلیت که به ما عرضه داشتند
لطف شما زیاد
اما ندای قلب به گوشم همیشه گفت:
این حرف ها برای تو مادر نمی شود.

یادش گرامی باد

شنیده ام نویسنده ای  در باب  شناخت زن کتابی را منتشر کرد ه که وقتی صفحات

آنرا ورق میزدی تمامی آن سفید بود .

می پندارم بقول قیصر امین پور:( دیدم نمیشود  دیگر قلم زبان دلم نیست ). وقتی

چیزی ننویسی مانند  فیلمی میشود که  کارگردن پایان  فیلم را به  تصور بیننده

وا گذار میکند و هرکس به ظن خود سرانجامی  درتصورش نقش می بندد ، بنده هم

ترجیحاَ چیزی نمینویسم ، چرا که همانطور عرض کردم ، هم گفتنی بسیار است و

هم سری که درد نمیکند دستمال نمی بندند .بالطبع تبریکی هم ندارم که بگم ، به

چی تبریک بگم ؟ ؟ ! ! شما بگوئید به چی ؟ ؟ ‌با حلوا حلوا که  دهن شیرین نمیشه .

          سلام ، سلامی و درودی بر همهُ شما عزیزاندرودی

          سلامی چو بوی خوش آشنائی

از اسفند ماه برای آنکه دست به قلم شوم و بنویسم مشکل داشتم ،و لی چون عاشق

چهار شنبه سوری بودم مطلبی کوتاه نوشتم و همینطور به رسم وظیفهُ برای عرض ادب

عید نوروز را تبریک گفتم .در تمامی این مدت صحنه های دوران نقاهت شیرینکم از جلوی

چشمم کنار نمیرفت و هر چه به روزهای از دست دادن او نزدیکتر میشدم قلبم بیشتر

میگرفت . نمیدانم چرا همیشه  وقایع ، چه از نوع خوب و چه از نوع بد ،هم زمان باتاریخ

واقعه بیشتر تداعی میشود ، وگرنه که شیرینکم یک لحظه هم از ذهنم دور نمیشود امّا

در آن روزها آنقدر آشفته بودم که حتی در انجام کارهای  روزمره هم دچار مشکل میشدم .

بالاخره 24 اردی بهشت روز پرواز شیرینکم به بهشت و25 اردیبهشت روز تدفین فرا رسید و

بعد هم گذشت ، مثل همهُ اتفاقهائی که پیش میاید و میگذرد امّا چگونه گذشت خدا

میداند و از او میخواهم که هرگز طعم تلخ این تجربه را هیچ مادری نچشد .

بگذریم ،در این مدّت مناسبت های مختلفی بود که دلم میخواست در بارهُ آنها مطالبی

در خور شایستهُ این مناسبت هابنویسم ، چه مناسبت های شخصی و خانوادگی

وچه مناسبت های ملّی و اجتماعی .

از جمله تولّد برادر زادهُ عزیزم شمین نازنین که عاشقانه دوستش دارم ودلم برایش

خیلی تنگ شده  و تولّد خواهر زادهُ همسرم سپهر عزیز که اورا نیزخیلی دوست

میدارم ، و تولّد مغز بادام ، نوهُ عزیز و دوست داشتنی ام سامان مامانی ، و در آخر

تولّد دختر بزرگم ، شهرزاد گل، مامان سامان ، که دستم به قلم نرفت از ترس آنکه

مبادا بوی غم دلم بر نوشته هایم سائه افکند که مطمئنا اینگونه میشدو حق

مطلب ادا نمیشد و شرمندگی این بندهُ حقیر افزون میشد ، اکنون جا دارد به همهُ

این عزیزان تبریک بگویم واز صمیم قلبم آرزوی سلامتی وخوشبختی برایشان دارم .

واما مناسبت های ملّی واجتماعی از جمله : روز سیزده به در ، سالگرد سهراب سپهری ،

روز جهانی بهداشت ،روز جهانی صلیب سرخ وهلال احمر ،بزرگداشت بزرگانی چون :

حکیم ابوالقاسم فردوسی ،حکیم عمر خیام ،عطار نیشابوری ،سعدی ،شیخ بهائی،و ....

و روز کارگر وروز معلّم ، در بابت روزهائی مثل روز بهداشت و صلیب سرخ ، از خداوند

توفیق خادمین در این راه را دارم ، در بابت روزهای بزرگداشت و .. هر چه بگوئیم کم گفتیم ،

وارج نهادن به تک تک این بزرگان جزئی از وظائف ما میباشد .

امّا در بابت روز کارگر ان زحمتکش و روز معلّمان ارجمند :

به تو ای کارگر عزیز و زحمتکش خدا قوّت میگویم و امیدوارم روزی فرا رسد که بتوانی

به هر آنچه حق وحقوق مسلم تو انسان واقعی که نان بازوی خود را میخوری دست یابی

و نانی را که بر سر سفرهُ زن و فرزندانت میبری کفایت آنها را بکند و بتوانی پاسخگوی

تمامی ما یحتاج آنها باشی و علاوه بر عرق خستگی از کار که بر جبین داری ، عرق -

شرمندگی  بر آن اضافه نگردد .

و به تو ای معلّم  ،عاشق مام وطن ، به تو نیز خدا قوّت میگویم واز خداوند بزرگ میخواهم

برای تو هم اسبابی فراهم شود تا به هر آنچه در خور شاُن ومقام توست حاصل گردد و

حق و حقوق تو نیز آنقدر کفایت کند که بتوانی در هنگام تدریس فقط و فقط در فکر آ‌موزش

به فرزندان  این مرزو بوم و پرورش آنها برای ساختن فردائی بهتر برای میهن خود باشند ،

نه آنکه در آن هنگام به فکر اجاره خانه و مخارج تحصیلات فرزندان و احیانا خدائی ناکرده

مخارج داروی یکی از افراد بیمار خانواده  و ... واز همه بدتر فکر اینکه اگر شانسی داشته

باشی و دارای ماشینی  باشی ، در هنگام مسافر کشی یکی از شاگردانت تو را نبیند

تمام رشتهُ افکارت پاره میشود و آنوقت است که تو نه میتوانی رسالتی را که بر مبنای 

شغلت در نزد تو ودیعه است به جا آوری و نه میتوانی آن زندگی که شایستهُ تو و

خانواده ات است مهیّا سازی .

یاد آور شوم که بنده قصد توهین به مسافر کشان و راننده های زحمتکش را ندارم ،

از آن جهت مقام معلّم را از دیگر مشاغل متمایز شمردم که به گفتهُ پیغمبر شغل معلّم

شغل انبیاست .

به هر حال هر روز را میتوان به نامی نامید ، ودر آن روز در بارهُ آن روز داد سخن داد ،

امّا با حلوا حلوا دهان شیرین نمی شود .

                   امان از دوغ لیلی ، ماستش کم بود و آبش خیلی     

تـلـخـک : مـگـر از فـقـیـران جـز پـسـر یا دخـتـر به دنـیـا می آیـد ؟

سـلـطان : ای مـردک ! مـگـر از سـلاطـیـن  جـز پـسـر و دخـتـر چـیـز دیـگـری به دنـیـا می آیـد ؟

تـلـخـک : بـلـی ، ظـا لـمـی  ، بـدکـاری ، خـانـه بـرانـدازی !

وقـتـی  اسـکـنـدر به تـخـت سـلـطـنـت مـقـدونـیـه نـشـسـت ، هـر چـه امـلاک و اراضـی

از پـدرش به ارث بـرده بـود بـیـن دوسـتـانـش تـقـسـیـم کرد . از او پـرسـیـدنـد : بـرای

خـودت چـه نـگـاه  خـواهـی داشـت  ؟

اسـکـنـدر در جـواب گـفـت : " امـیـد  "  که بـزرگـتـریـن دارائـی و تـمـلـک انـسـان  اسـت .

از بـهـر روز عـیـد سـلـطـان  مـحـمـود  خـلـعـت هـرکـس  تـعـئـیـن  مـیکـرد ، چـون  به

تـلـخـک رسـیـد ،فـرمـود که پـالانـی بـیـاریـد و به او بـدهـیـد و چـنـان کـردنـد.

چـون خـلـعـت پـوشـیـدنـد تـلـخـک آن پـالان بـر دوش گـرفـت و به مـجـلس سـلـطـان آمـد

و گفت :ای بـزرگـان !عـنـایـت سـلـطـان درحـق بـنـده از ایـنـجـا مـعـلـوم کنـیـد که شـمـا

هـمـه را خـلـعـت از خـزانـه  فـرمـود ولـی جـامهٔ خـاص از تـن خـود بـر کـنـد و بـرمـن پـوشـانـد

از هـمان روزی که دســت حضرت "قـابـیـل"

گـشـت آلـوده به خـون حضرت "هـابـیـل "

از همان روزی که فـرزنـدان  " آدم "

صـدر پـیـغـام آوران حضرت باری تعالی

زهـر تـلـخ دشـمنی در خونـشـان جوشـیـد ،

آدمـیـت مـرد

گر چه آدم زنـده بـود.

*

از هـمان روزی که "یـوسـف " را بـرادرهـا به چـاه  انـداخـتـنـد

از همان روزی که با شـلـاق و خـون دیـوار چـــیــن را سـاخـتـنـد

آدمـیـت مرده بـود

*

بـعـد د نـیـا هـی پـراز آدم شــد و ایـن آســیاب

گـشـت و گـشـت

قـرن هـا از مرگ آدم هـم گـذشــت

ای دریـغ ، آدمـیـت  بـرنـگـشـت

*

قـرن مـا

روزگـار مـرگ انـسـانـیـّت اسـت

سـیـنـه دنـیـا ز خـوبـیـهـا تـهـی اســت

صـحـبـت از آزادگـی ، پـاکـی  ، مـروت  ابـلـهـی اســت

صـحـبـت از مـوسـی و عـیـسـی ومـحـمّـد نـابـجـاســت

قـرن مـوسـی چـمـبـه هـاســت .

*

 مـن که  از پـژمـردن یـک شـاخـه گـل

از نـگـاه سـاکـت یـک کـودک بـیـمـار

از فـغـان یـک قـنـاری در قـفــس

از غـم یـک مـرد ، در زنـجـیـر

حـتی   قـاتـلـی  بـر  دار !

اشـک در چـشـمـان و بـغـضـم  در گـلـوسـت

ونـدریـن ایـام ، زهـرم در پـیـالـه زهـر مـارم در سـبـوســت

مـرگ او را از کـجـا بـاور کـنـم ؟

*

صـحـبـت از پـزمـردن یـک بـرگ نـیـسـت

وای  جـنـگـل را  بـیـابـان  مـیـکـنـنـد

دســت خـون آلـوده را در پـیـش چـشــم خـلـق  پـنـهـان مـیـکـنـنـد

هــیــچ حـیـوانـی بـه حـیـوانـی نـمـیـدارد  روا

آنـچـه  ایـن  نـامـردمـان  بـا جـان  انـسـان مـی کـنـنـد

*

صـحـبـت از پـژمـردن یـک بـرگ نـیـسـت

فـرض کـن مـرگ قـنـاری در قـفـس هـم مـرگ نـیـسـت

فـرض کـن یـک شـاـخـه گـل هــم در جـهـان هـرگـز نـرسـت

فـرض کـن جـنـگـل بـیـابـان بـود از روز نـخـسـت

در کـویـری ســوت وکـور

در مـیـان مـردمـی بـا ایـن مـصـیـبـت هـا صـبـور

صـحـبـت از مـرگ مـحـبـت ، مـرگ عـشـق

گـفـتـگـو از مـرگ انـسـانـیـّت اسـت ....  

                                        فریدون مشیری  

بچّه که بودم آرزو میکردم هرچه زودتر بزرگ شم .

چرا ؟ هان حالا خدمتتون میگم چرا ؟ آخه

اگه گرسنه ام نبودم،باید به زور غذا میخوردم .!

اگه خوابم نمیامد ، باید به زور میخوابیدم .!

اگه نمیخواستم حمام برم ، باید به زورحمام میرفتم.!

اگه مریض میشدم ،باید به زور شربت تلخ میخوردم.!

اگه میخواستم حرف بزنم،باید به زور ساکت میشدم .!

اگه از کسی خوشم نمیام ،باید به زور سلام میکردم.!

اگه میخواستم برف بازی کنم،باید به زور میامدم خونه

زیر کرسی تا سرما نخورم!

اگه میخواستم توفصل تابستون تو کوچه گرگم به هوا

بازی کنم ،باید به زور میامدم خونه تا گرما زده نشم.!

وخلاصه ، اگه واگه های دیگه و ..زور و زور زور.!؟

فکر میکنم تا اینجا کم و بیش هممون با این مسئله روبرو بودیم.؟

همیشه دعا میکردم ایکاش زودتر بزرگ شوم تا از بزرگترها زور نشنوم.

احتیاجی به دعای من نبود،چرا که خیلی زودتر از آنکه فکر میکردم بزرگ شدم.

اما حالا که بزرگ شدم ......

خدای من ایکاش هنوز بچه بودم و از بزرگترها زور میشنیدم ..

نه حالا که بزرگ شدم واز ....... زور میشنوم.

و ایکاش وقتی بچّه بودم می فهمیدم همّهً اون به پندار من، زورگوئی ها

به نفع من بود وبجای اینکه دعا میکردم ،زودتر بزرگ شم ،دعا میکردم

ایکاش وقتی بزرگ شدم در دنیائی زندگی کنم که نه زور بگم و نه زور بشنوم .

اغلب ما زنان همیشه با این مقوله در گیر بودیم که چرا مردان به دنبال گرفتن زن دوم

وگاهی سوم و.... هستند، و طبق معمولَ وعادت دیرینه که اغلب انسانها بدنبال مقصر میگردند،

تقصیر را به گردن مردان میاندازیم وهیچوقت به خودمان نگفتیم  این آقایان که نمیروند از کرات دیگر

زن بگیرند ، یا نمیروند به کارخانه آدم سازی سفارش زن بدهند ، از بین خودمان یکی را

انتخاب میکنند .بعد هم به آنها وصلهً خیانت میچسبانیم ، در حالی که اگر منطقی وعادلانه

فکر کنیم ما خانمها هستیم که به حریم یکدیگر تجاوز میکنیم وخائن واقعی خود ما هستیم .

لطفا جوش نیاورید ،ترش نکنید ، احیانا ناسزا هم نگوئید ،فقط دقت کنید .

اگر تمامی خانمها وقتی متوجه میشوند مردی دارای همسر و فرزند هست ،از او

کناره گیری کنند ، فکر نکنم دیگر مردان بتوانند زنی را به زور به همسری ویا دوستی بر گزینند .

مشکل بزرگتر از آنجا شروع میشود که اغلب خانم ها وقتی متوجه میشوند که مردی صاحب همسر

هست ، تازه با انواع شگردهای شیطانی در صدد دورکردن او از خانه و خانواده اش بر میایند و سعی بر آن

دارند وانمود کنند که از تمامی معایب احتمالی که مرد از همسر اوّل میگیرد بری هستند تا بهتر وسریعتر

در دل مرد جا باز کنند و لحظه ای نمی اندیشیند که این آقا چرا با وجود این همه معائب که از

همسرش میگیرد  با او زندگی میکند

(ایکاش میشد  تا به خلوت آنها با زن اولشان راه مییافتید ) و وقتی هم از آنها بپرسی که چرا به

این زندگی به اصطلاح مرگبار ادامه میدهی پاسخ میدهند : چاره نداریم.. وبچه و آبرو و هزار ادّله

سست وبی پایه را بیان میکنند وگوئی این کار آنها به بچه وآبرو وهیچ چیز  وهیچ کس دیگر

لطمه وارد نمیکند .        

 جای تاسف بیشتر آنجاست که خانم  برای محکم کردن این پیوند نا مبارک دست به حیلهً بعدی میزند

تا از آن مرد!! بچه دارهم شود بدون در نظر گرفتن اینکه قبلا به یک عده ( زن و احیانا فرزند یا

فرزندان سابق آن مرد وحتی خود آن خانم وآقا) خیانت صورت گرفته ،دیگربا به وسط  کشاندن

پای موجود بیگناه ومیهمان نا خوانده ، مرتکب جنایت  نشود.

موضوع زمانی جالب تر میشود که حالا پای زن سوم وسط بیاید ، زن دوم فراموش میکند که خودش چه آتشی

سوزانده و میخواهد داد خواهی کند که چرا به حریم وی تجاوز شده است .

نه خانم جان ، لطف کنید شما کاخ آرزوهایتان را روی ویرانهً دیگران نسازید ، از دست مردان

هم ننالید و به آنها خرده مگیرید، چرا که آنها بدشان نمیاید که از

هر باغی گلی بچینند و بروند

         و یادتان باشد که :َ

                                              از ماست که بر ماست   

                                                                           و

         هر که آن کند که نباید          آن  بـیـنـد که  نـشایـد    

ََََََََََ

در منزل دوستی بودم وتوفیق اجباری نصیبم شد و همراه آنها فوتبال پرسپولیس و استقلال را میدیدم ،

به آنها گفتم چطوری میتوانید به یک بازی از پیش تعئین شده نگاه کنید، طبق معمول مساوی میشوند.

میهمان دیگری گفت :نه این بار قرار است بازی یک برنده داشته باشه ، گفتم خوب این در اصل قضییه

که تفاوتی ندارد،باز میشود همان حرف من(از پیش تعیین شده ) به شکل دیگر،پس حال فهمیدم چرا

تماشاچی هم کم اومده، حالا باید ببینیم کدام تیم باید ببرد ؟

دوستم گفت ول کنید بابا بگذارید ببینیم ، چکار کنیم ،کاره دیگری نداریم ، کاچی بهتراز هیچی که هست ،

گفتم هان ... فهمیدم ..دست چو نمیرسد به بی بی       دریاب کنیز مطبخی را

تا زمانی که یک ، یک (مساوی )بودند برایم عادی بود ، وقتی گل دوم را پرسپولیس زد ، منتظر

گل دوم حریف شدم ، ولی زمان میگذشت و از گل دوم خبری نبود ...!!!؟؟؟

وقتی داور سوت پایان را زد تازه دو ریالی ام افتاد...ومتوجه شدم اطلاعات میهمان دوستم بیشتربوده

وخوب باید اینطور میبود ، زیرا ایشان 1- فوتبال دوست هستند 2-یک سری مطالب از قبل در روزنامه

خوانده بودند وبا اطلاعاتی که داشتند اظهار نظر میکردند.

ولی.... وقتی شنیدم که یک عده به اصطلاح هوا خواه تیم برنده دست به شادی زدند ، دیگر برایم مسلم

شد که چرانباید این بار بازی مساوی تمام میشد وباید در این برهه از زمان  یک تیم برنده میشد .

تا مثلا شادی را به خیابان بیاورند...!!؟؟  اما نه اینجا دیگر علامت تعجب وسوالی جائز نیست .

خوب حالا این تیم برنده باید کدام تیم می بود ؟ پیدا کنید پرتقال فروش را ؟

آفرین خوب حدس زدید..البته معما چو حل شد آسان شود.

باشه ...شادیتان مبارک ..تقصیر ندارید آدم ناشی سرنا را از سر گشادش مینوازد.

وشما آقای   گل  از قدیم گفتند :

     « آبی که آبرو برد ، در گلو مریز »

        یا به روایتی

         آدم گرسنه خواب نون سنگک میبینه

با خودم داشتم ذوق میکردم ...، خیلی خوبه یارانه ها رامیدن به خودمون ، اینطوری بهتره ،هرکسی خودش

بهتر میدونه کدوم مشکلش در الویت هست....

حالا باید برنامه ریزی کنم و ببینم بعد از دریافت یارانه و سهم پول نفت و سهام عدالت چکار کنم؟

بهترین کار اینه که خونه بخرم ، از مستاجری هم راحت میشم !!! .....اما.. نـه .. نمیشه.

هان فهمیدم ماشین میخرم ...!!.اما نه... بازم نمیشه . تازه با این وضع بنزین ..؟

پس یک کار دیگه میکنم ..؟ همشو میذارم رو پول ودیعهً خونه ، تا کمتر اجاره بدم ،این دیگه میشه ...

ای بابا اینم نمیشه ..! قبلا فکر میکردم نمیشه ماله سوسن خدا بیامرزه.

پس چه .... کنم ؟؟؟

ناگهان صدائی از غیب اومد ..ا...و...ه... بازم  تـوهـم  ..!!! ؟؟؟ دست بـردار..

یادم اومد که شنیده بودم ملا نصرالدین یک کاسه ماست برده بود لب دریا وقاشق قاشق میریخت تو دریا و هم میزد

ازش پرسیدند چکار میکنی ملا ؟ گفت دارم دوغ درست میکنم . بهش گقتند آخه دیوونه با یک کاسه ماست و این

همه آب مگه میشه دوغ درست کرد ؟

ملا: نه نمیشه ، ولی اگه میشد ، چه دوغی میشد !

ولش کن بزار برم کشکمو بسابم، اینو دیگه مطمئنم که میشه !؟

  اگر دانی که نان دادن ثواب است          تو خود میخور که بغدادت خراب است

چندروزی هست که زلزله ها ئیتی فکرم رامشغول کرده ،وبالاًخره به این نتیجه رسیدم ، ما که همیشه در

کارهای انـسـا نـدوسـتـانـه پـیـشـقـدم بودـیم چـقـدر خوبه که یک دوره از  پول نفت را که سر سـفـره مان

مـیـفـرسـتـنـد ،همگی اعلام کنیم که آنـرا را به زلزله زده های هائیتی بدهند ؟ والله....چی میشه مگه ؟

 اگر تو کشور ما زلزله میشد مگه همین توقع را از کشورهای دیگه نداشتیم ..؟

تازه ما به غیر ازنـفـث ،ذخائـر ملی و معادن و...از هـمه مهمتر دولـتـمـنـدان دلـــــــســـــــــــــــــوز و

حامی مستضعفین داریم که آنها ندارن ....!!! تازه شم دلشون بسوزه آنچه خوبان همه دارند ... ما...؟؟؟ هیچی

نگـیـد دچاره توهم شدم از بس تو گوشمون خوندند داره باورم میشه ..از قدیم گفتند که: دروغ هر چه بزرگتر

قابل باور تر..... !!!!؟؟؟؟  ای بابا از فکر زلزله زده ها غافل شدم...

پس بزن بریم به کمک هائیتی ها وتنها تنها نخوریم ...!!!؟؟؟ تنها خوری خوب نیست ..برکـتـش میره ..

 اشخاص عادی با تجربه اوّلین شکست ، دست از تلاش بر می دارند .به همین دلیل است

که در زندگی با انبوه اشخاص عادی وتنها با یک( ادیسون ) روبرو هستیم .

                                                                     ( ناپلئون هیل )

در مطالب قبل تاً کیـد کرده بودم که در باره خیلی چیـزها با شما حرف خواهم زد ..

از جمله از دستا وردها و تجاربی که در طی سالیان عمرم آموخته ام .قصد نصیحت

 کردن نـدارم ، آنـقـدرها هم جسارت نـدارم که اینگونه بیندیشم ، امّا بـقـول فرانکلین :

     «تجربـه مـدرسه ایـست که محصلین خود را با قیمتی گران بار میاورد»

  ویا میگوید:

    « تجربه ،معلم سخت گیری است که اوّل امتحان میکنـد و بـعـد درس مـیـدهـد »

  اگر توهـیـن به خودم ودیگران تـلـقــی نـشـود یک مثـل امریکائی میگویـد:

      « نا دان از تجربه خود فـرا میگیـرد ودانا از تجربهً نا دان »

    پس بخوانـیـد و پـنـد بـگیـریـد ......

   وقـتـی دست به دعا میشویـد و طلـب آرزوئی را داریـد ، این رابـدانــیـد که برای بـرآورده شدن آن

  باید بـهای آن را هم بـپـردازیـد پـس ابـتـدا به این بـیـنـدیـشـیـد که برای تـحقـق و دست یافـتـن بـه این

  آرزو حاضرهستـیـد به چه انـدازه بهای آن را بـپـردازیـد وآیا اصلاً میخواهـیـد بهائی بـدهـیـد ؟

  هـرگز اشتـبـاه نـکنـیـد (برای آنـچه از پـیـش تـعـیـن شده باشد نباید جیزی از دست بـدهـیـم

  که الـبـتـه گمان من این است که بـهای آن هم از قـبـل پرداخـتـه شده است وما بی خبـریـم ) بـهـتـر

  بگویم« از اوّل قـرار این بوده  که بی خـبـر از زنـدگی ماقـبـل خود بـدنیا بـیائـیم »

   این را آموختم که خداوند هم با انسان معا مله  میـکنـد

 ( مگر نه اینکه خداونـد از نـفـس خود بـر انـسان د میـد ) وباید بدانیم که در کنار  صفـات

  رحمان و رحیم  بودنـش ، قـهار ، مکا ر و جـبـار  هم هـسـت .

  پـس باید بـیـاموزیم :

   « بـرای بـدست آوردن هر چـیـزی باید چـیـز دیگری از دست بـدهـیـم »

  البته خیلی از اوقات در این تفکر غرق شدم که ، وقتی موقعییتی را از کسی میگیرد و او را

در شرائط جدید  قرار میدهد با موقعییت  گذشته چه میکند ؟ ما که بر این باوریم که

« او بی نیاز از هر نیازی است »

 فقط توانستم به این نتیجه برسم که با توجه به رحمان و ررحیم بودنش ، فقط میشود که

 آن را به دیگری بدهـد ، ودر نتیجه اینکه دیدیم و شنیدیم همیشه خداوند همه چی را یکجا  به کسی نمیدهـد

 وتا دنیا بوده همین بوده است . پس بر این باشیم تا از داشته ها مان شاکر باشیم و آن را حفظ کنیم چرا که

عرض کردم قبلا بهای آن را پرداختیم وبرای نداشته ها مان دست به دعا باشیم با این جملهً زیبا و پر محتوی :

       « خداوندا  مرا  آن  ده  که  مرا  آن  به »

هنوزم تو خونه دنبالت میگردم...!!؟؟

صدات میکنم : پاشو خانمی .پاشو گلم..

مامان می خوام صبحانه بخورم...

پاشو ..تنهایی نمی چسبه....و...

اما دریغا و حسرتا ......

و ناگهان چقدر زود ، دیر میشود..!!؟؟

وآنوقت است که  دوباره  و دوباره...

به این ترانه ، با این مضمون گوش میدم :

خوابـیـدی ، بـد ون لالائی  و قـصّه !!؟؟

بگیـر آسوده بـخواب،  بی درد  وغصّه

دیگه  کابـوس  زمستـون   نـمی بـیـنـی

تـوی خـواب گـلـهای حسرت نمی چیـنی

د یـگه خورشیـد چهرت و نـمـیسـو زونه

جای  سیلی های با د  رو ش  نمی مونه

دیگه   بـیـدار  نـمـیـشـی   با  نگـرونی

یا با تـردیـد که بـری  یا  که  بـمـونی ؟

رفـتـی  و آ د مـکـها را جا   گـذاشـتی

قـانـون  جـنـگـل  و  زیـر پا  گـذاشــتـی

ایـنـجـا قـهـرن سـیـنـه هـا  با مـهـربونی

تـو ، تو جـنـگـل نـمـیـتـونـسـتی بـمـونی

دلـتـوبردی با خود یه جای دیگه

اونجا که خدا برات لالائی میگه

میدونم می بینمت یه روز دوباره

تـوی  دنـیائی  که آدمک نـداره

            << شیوه زندگی شما>>  هدیه شما به خداونداست.

        زند گی زیباست ای  زیبا   پسند          زند ه  اند یشان به  زیبا یی رسند

         شاید زندگی آن جشنی نباشد که ما آرزو یش را داشتیم ، اما حال که

       به آن دعوت شده ایم بگذار تا میتوانیم زیبا برقصیم      ( شکسپیر )

      بار زندگی ، بار مقد سی است .به آن بنگر ، آن را با شکوه حمل کن ،

      باغم و رنج از جا  در مرو ، پیوسته به پیش برو تا به هدف برسی 

                                                                        (فرانس آن کمپیل )     

         چنان انسان باش و چنان زندگی کن که هر کس انسانی چون تو باشد

       وهمچون تو زندگی کند ،این زمین به بهشت خدا ماند .  

                                                                                  (فیتیپس بروکز )

    زند گی حتی با عشق گمشده شیرین تر از زند گی بی عشق است

                                                                   ( تاگور )

         ماموریت شما در زند گی ، بی مشکل زیستن نیست ، بلکه 

        با انگیز ه زیستن است.              ( آندره میتوس )

         زندگی با مرگ از بین نمی رود ، زند گی د قیقه به دقیقه ، روز به روز

          باهزارها طریق غفلت و بی توجهی از بین میرود         ( وینسنت بنت)  

         یک روز زند گی به روشن بینی بهتر از صد سال در تاریکی است

                                                                           (بودا)                                                                                                                               

           زندگی بدون عشق ، همچون سال بدون بهار هست           (مثل سوئد)

           برای زندگی فکر کنید ، اما غصه نخورید           (دیل کارنگی )  

         اغلب مردم نمیدانند در زندکی چه میخواهند ، ولی بدتر از آن این

         که بسیاری می دانند چه میخواهند ولی هیچ کوشش و تلاشی یرای

         بدست آوردن آن نمیکنند

                                                                                       (آنتونی رابینز )

           یک روز روشن است و روز دیگر تاریک ، از روزهای روشن           

         آنقدر نور بگیریم که در روزهای تاریک روشن باشیم

                                                                                             (حجازی )

        هنگامی که خزان زندگی من فرا رسید می خواهم مثل درختان باروری       

          باشم که با یک تکان میوه های لذیذ چون باران از آن میریزد

                                                                                             ( بتهون)

بغض پنهانت را بگشا....

بی گمان نباریدی چرا که دوست داری هنگام بارش

بر روی کوه و دشت و چمن و سبزه زار بباری ... اما ...

اما اگر این بار بباری وسعت مهربانی اشکت بر مزار دختران و پسران

بی گناهمان میبارد.و انگار هیچوقت دوست نداشتی که اینچنین بباری...

و ای برف ..تو نیز دوست داری هنگام بارش بر کوه و دشت و جنگل بباری...

اما ای باران ببار ..

بر وسعت بیکران این سرزمین پهناور ببار

اشکهایت را بر مزار فرزندان ایران زمین بریز...

برفراز این سرزمین سبز

و ای برف .. تو نیز ببار و مزار شان را سفید پوش کن تا مرحمی باشد بر دل

پدران و مادران و التیامی باشد بر دل پر حسرتشان که نو عروسانشان  را

در لباس سفید ندیدند

               پس ببار و ببار و ببار ..و تا دنیا دنیاست همچنین ببار

نمیدا نم چرا فکر میکردم دنیا بسنده شده به همین تعداد افراد دورو بر من ..؟ !!

چرا پنجره را باز نکنم ..؟ چرا به دور دست نگاه نکنم .؟

     به قول فروغ نازنین  :

یک پنجره برای دیدن ...یک پنجره برای شنیدن...

وباز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ

یک پنجره که دست کوچک تنهائی را

از بخشش عطر ستاره های کریم سرشار میکند

ومیشود از آنجا خورشید را به غربت گلهای شمعدانی میهمان کرد

           یک پنجره برای من کافیست....

آیا دوباره من از پله ها ی کنجکاوی خود بالا خواهم رفت تا به

خدای خوب ، که در پشت بام قدم میزند سلام بگویم ..؟

واکنون ...  سلام ... سلام ...و صد سلام و ... صد درود

حسی عجیب اما زیبا دارم...!!

ایمان دارم خیلی ها صدای مرا شنیدند... پژواک جواب سلام ها را با همهً وجودو میشنوم....

  من یک مادرم...

یک مادر که میخواهم از یکی از فرزندانم حرف بزنم.

از عزیزترین وشیرین ترینشان...

از  ( شیرین ) که به واقع شیرین بود همچون عسل...

آری بود... ودیگر در میان ما نیست...ومیدانم همانطور که در خواب دیدم نزد فرشتگان است .

نه نگوئید که چون دیگر در جمع ما نیست ، شیرین شده ، به خداوند که او از هر شهد و عسلی

شیرین تر بود و هرگز دلت را نمیزد..!!

در بعداز ظهر روز اوّل آبان 1362 در بیمارستان رسالت توسط دکتر مستقیم بدنیا آمد.

سوّمین فرزند خانواده بود .در بدو تولدش متوجه بیماری او نشدیم ، دکترهای بیمارستان هم ،فکر

میکنم بنا به ملاحظاتی چیزی نگفتند ،چرا که بر روی مچ بندش نوشته بودند  سالم..!!؟؟

حدود دو ماه داشت که بعد از دیدن یک برنامه تلویزیونی در ارتباط با اینگونه بچّه ها به شک

افتادم و برای اطمینان خاطر به توصیه دکتر جامه دّر آزمایشات معمول را انجام دادیم وبعد از

سپری شدن روز های سخت انتظاار بالا خره جواب آزمایش راگرفتیم:

   سندرم دان  یا همان  مونگولیسم...

وای که چقـدر از این وازه  {مونگول } دلم پر است ....!!!؟؟؟

چرا که وقتی اینگونه بچّه ها تمامی  مهربانی وصفا و معرفت و معصومیّت  شان را با همه ً

وجودشان در طبق اخلاص میگذارند وبدون هیچ چشم داشت وتنگ نظری مانند آفتاب درخشان

همه جا را منور میسازند  دلم را به درد میاورند معدود افرادی که توفیق شناخت این موجودات

آسمانی را ندارند و در سریال های تلویزیونی وفیلم های سینمائی به آدمهای لونپن و زبان  نفهم ،

میگویند (  میگویند :  ( آی مونگول ) و یا مگه (  مونگولی )

چه بگویم و وقتی از رسانه های عمومی میشنوی ، از مردم کوچه و بازار دیگر توقعی نیست

به قول معروف :  ( تو حدیث مفصل بخوان از این مجمل )