SHIRIN'S Mother

دلم  ز محنـت  پائـیـز ، باغ  سوزن بـود


چراغها همه چون شمعهای کم سویی

که بـر مزار پـر از دود شهر  روشن  بـود


فقیرهر شبه، چون  قـارچ، زیـر بـوتـه نـور

نشسته بود وبه دل گرم شب شمردن بـود


محیـط  زرد حـرم ،  مثل  روز  رستـاخـیـز

ز درد  مـعـصـیـت  خـلق  پـر ز شیـون  بـود


نـهاد زائـر دل خسته  لـب به قـفـل ضریـح

فـضـا  زمینـهُ   بـر خـورد  آه   و  آهن  بـود

بجای  بستن  بر پـای دل ، بر ایـن درگاه

طـناب الـفـت هـر زائـری  بـه گـردن  بـود


نه دسـت سبز امیدی ، نه صبح سرشاری

پـنـاه  گـریـهُ  مـن   گـرمگـاه   دامـن   بـود


بگو  دلـیـل مـن  این  درد را  چه  باید  کرد ؟

چگونه می شود ازغـول جـمعه  ایـمن بـود ؟

                        ( غلام رضا شکوهی )